Cliënten aan het woord
Iedere cliënt van Retrofit heeft de gelegenheid een eigen verhaal of gedicht te schrijven. Onderwerp, inhoud en vorm zijn vrij.
De teksten worden niet geredigeerd. Retrofit bedankt alle inzenders.
15 maanden Retrofit
15 maanden van praten, onderzoeken, hulp met Cv en sollicitaties
15 maanden van workshops en uitwisselingsgesprekken
15 maanden van me bewust worden van mijn sterke kanten en daar de nadruk op leggen
15 maanden van anderen ontmoeten die met hun traject bezig zijn
15 maanden van oppeppers krijgen, wanneer het weer eens tegen zat na sollicitaties
15 maanden om met plezier op terug te kijken
Want... na 15 maanden is het zover!
Ik heb een baan en maandag 2 februari ga ik aan de slag.
Dus Paul hartelijk dank voor je begeleiding.
En alle mensen die ik tegen ben gekomen bij Retrofit, bedankt voor de workshops, wijze woorden en prettige gesprekjes.
Ik wens iedereen een mooie toekomst, met werk waarmee je het naar je zin zult hebben.
Tot ziens, Mieke smile
Hoi Paul,
Ik zou je nog berichten over het verder verloop van mijn sollicitatie.
Ik heb te horen gekregen, dat ik aangenomen ben!
De stageperiode is goed verlopen. Leuk he!
Ik begin er 1 januari a.s. en heb er echt zin in!
Ik krijg veel positieve reacties van mijn collega's en dat geeft best wel meer zelfvertrouwen in deze stap.
Hartelijk dank nog voor de coaching-gesprekken, die er ook toe hebben bijgedragen, dat ik deze nieuwe stap heb aangedurfd.
Wellicht tot ziens!
Met vriendelijke groet,
Rachaël.
Ik ben in 2006 een traject bij Retrofit begonnen. Bij binnenkomst heb ik het boekje “De kracht van het Nu in de praktijk” van Eckhart Tolle gekregen. Pas drie maanden geleden ben ik deze filosofie toe gaan passen in mijn leven.
Door het verder te doorgronden ben ik er achter gekomen dat er bij Retrofit dezelfde rode draad door de begeleiding loopt. Ik ben heel dankbaar dat ik dit van jullie heb meegekregen. De reden dat ik deze mail schrijf is omdat ik op dit moment weer fulltime aan het werk ben en weer dreig opgeslokt te worden door de drama op de werkvloer en te weinig tijd voor mezelf neem. Ik zit nu weer midden in een drukke periode.
Ik moest heel sterk aan mijn intake gesprek bij Retrofit denken. Ook aan het kantoor bij Retrofit, de inrichting en de sfeer. Ik heb Retrofit [achteraf gezien] als een veilige thuishaven ervaren. Ik denk ook dat dat de reden is dat ik schrijf om even contact te hebben met de plek waar ik aangemoedigd werd om mijn eigen weg te volgen. Het is voor mij heel belangrijk om mezelf daar aan te herinneren. Ik probeer de kracht van het Nu toe te passen. Ik zit alleen nog erg vast in oude denkpatronen.
Het gaat dus nog wat leed kosten voordat ik eindelijk overgeef aan wat is. In ieder geval is er wel een proces opgestart in mijn persoonlijke ontwikkeling dat belangrijk is voor een volledig en gelukkig leven. Door deze mail te schrijven, wilde ik mij focussen op de positieve aspecten van het leven en niet bezig te zijn met mij zorgen maken. Ik wil jullie graag de groeten doen en het beste wensen in jullie werk. Het is belangrijk wat jullie doen!
Nathalie.
In een aangeharkt bedrijvenpark
in een strak en spiegelglazen pand
in een te krappe, kale kamer
komen nerveuze mensen samen
gaat workshop 5 van start
nee, elkaar en ieders beeld
we strooien met complimentjes
geven elkaar presentjes
onverpakt, onverbloemd
het ressorteert direct effect
elk van ons bloeit op
groeit en krijgt een kleur
energiestromen komen los
vibreren tussen muur en deur
de workshop eindigt onverwachts
gaan de deelnemers op huis aan
een week de tijd voor retrospectief:
bezinnen, bedenken, beraden
langzamerhand vormt zich
een zelf gekozen
en vers perspectief
We analyseren cv’s
Emoties vliegen in het rond
Verrijkt, verward edoch voldaan
Pia, 4 juli 2006
Na bij een concern te hebben gewerkt waar de sfeer uitermate bedroevend was vanwege een flinke reorganisatie kwam ik in de ww terecht. Via mijn reïntegratiecoach kreeg ik een IRO toegewezen en had daarvoor 6 bureau´s uitgeselecteerd, waarvan ik er 4 heb bezocht waaronder Retro-Fit.
Toen ik alleen al een afspraak met Retro-fit maakte, had ik uit de betrokken benadering al opgemaakt, hier moet ik zijn! Achteraf besef je hoe belangrijk de eerste benadering is, die persoonlijk, betrokken en vooral geïnteresseerd was naar hetgeen ik te vertellen had. Puur gevoelsmatige menselijke aanpak.
Bij Retro-Fit word je eerlijk, integer en op een betrokken manier benaderd en in je waarde gelaten. Precies zoals ik in de praktijk ook mensen benader met respect en vertrouwen. Dat is tegenwoordig in de praktijk nogal uitzonderlijk omdat heel veel mensen teleurgesteld zijn en hierdoor wantrouwen door hun angst.
Na een enkele sessie werd mij alles duidelijk nu is het tijd voor mijn ideeën en daden om in de markt te zetten en vertrouw erop hetzelfde betrokken gevoel van respect en vertrouwen te kunnen neerzetten binnen mijn eigen onderneming Patricius Coaching.
Bedankt voor de warme deken en jullie geloof in mij.
Patricia
De
positieve kant van werkloosheid
Bij werkloosheid heeft iedereen gauw een negatieve associatie: geen baan, geen of minder inkomen, geen sociale contacten, geen erkenning voor je dagelijkse bezigheden en vast nog veel meer moeilijkheden.
Maar er is ook een andere kant van het verhaal: geen werkdruk, geen baas, geen stressvolle dagindeling, en vooral veel tijd voor….? Ja, voor wat eigenlijk? En dat is nou het mooie aspect dat ik ontdekte toen ik werkloos werd, omdat het slecht ging met het bedrijf en ik er toevallig 3 jaar eerder als laatste was bijgekomen. Tijd voor:…. van alles!
Na bijna 20 jaar werken in allerlei commerciële en management functies met veel verantwoordelijkheid, veel uren en een goed salaris was mijn eerste gevoel toen ik hoorde dat ik werkloos zou worden: balen! Ik genoot van mijn werk, van de waardering, van de drukte, van de contacten met anderen, samen met het team iets moois bouwen en ga zo maar door.
Maar in de aanloop naar de status van werkloze kreeg steeds meer een gevoel van vrijheid de overhand.
Van enorme grote vrijheid, even niet moeten. En vooral ook de nieuwsgierigheid naar andere aspecten van het leven, dan werken. Misschien was ik gewoon toe aan een sabbatical, maar zelf had ik die niet ingepland. Misschien toch een stukje hulp van hogerhand, wat dat dan ook mag zijn?
In het begin had ik alleen maar een vakantiegevoel. Iedere ochtend stond ik op met het idee: wat fijn, wat zal ik vandaag eens gaan doen? En iedere dag vulde zich als vanzelf met leuke dingen: ruim de tijd om boodschappen te doen, naar de markt te gaan, eens uitgebreid te koken.
Op vakantie gaan, logeren bij familie en vrienden, in de tuin werken, de nodige achterstallige klusjes doen, het huis verder op orde krijgen (we zaten al tijden in een verbouwing), winkelen, kindertjes van vriendinnen uit school halen en tegelijk de kudde op het speelplein eens bekijken, koffiedrinken met de buurvrouw op leeftijd en verhalen horen waar je geen weet van hebt, tennissen op woensdagochtend in plaats van snel na het eten nog een uurtje pakken, hardlopen langs de plassen op elk tijdstip dat ik wenste…… Ik vond het allemaal geweldig en de terugval in salaris was me dat helemaal waard.
Na ongeveer een jaar kreeg ik wat meer rust en dus tijd om ook eens na te denken. Over mijn leven tot nu toe en over mijn toekomst. Natuurlijk solliciteerde ik netjes volgens de CWI richtlijn, maar wat ik echt wilde, dat wist ik niet. Ik was heel tevreden met het resultaat tot nu toe, maar wat werd de toekomst: meer van hetzelfde of toch iets heel anders? Werken, studeren of een eigen bedrijf? Overal waar ik uitgenodigd werd, ging ik met plezier kijken. Toch had ik steeds het gevoel: dit is het niet. En dat soms al na 5 minuten van het gesprek. En dan slaat ook de twijfel toe. “Dit is het niet”, is heel makkelijk, maar wat dan wel? De vrijheid wordt gewoon en hoewel heel erg gewenst, ga je toch een doel missen.
Om dat patroon te doorbreken, ging ik iets doen met een korte termijn doel en iets doen om structureel te denken en zo op langere termijn je doel te bereiken:
1. vrijwilligerswerk in een verpleeghuis (korte termijn doen)
Ik ben altijd al creatief geweest, maar had er in het werkend leven veel te weinig tijd voor. Nu ging ik met de bewoners van het verpleeghuis schilderen, borduren, breien enzovoort. Samen met een activiteitenbegeleidster begonnen we met 8 bewoners van de afdeling en na 3 maanden deden alle 30 bewoners mee. Ieder op zijn eigen niveau en iedereen met plezier. Het gaf mij enorm veel voldoening en ik zag weer een hele andere kant van de maatschappij.
2. een reïntegratietraject bij Retrofit (lange termijn denken)
Dat zorgde voor structuur in het denken over hoe en wat ik nu uiteindelijk verder wilde. Na het talentenonderzoek kwam de visualisatie. En zonder er nu direct een functie of bedrijfstak aan te hangen, werden de belangrijke onderdelen voor mij heel duidelijk. En geloof het of niet, na de visualisatie kreeg ik al heel snel via mijn netwerk (uit volledig onverwachte hoek via een hardloopmaatje) een tip over een openstaande vacature. Alle kandidaten waren afgevallen, misschien was het iets voor mij? En met de visualisatie in mijn gedachten ging ik het eerste gesprek in. Het voelde goed. Het tweede gesprek voelde ook goed en na nog meer kennismaking en een dag psychologische testen, ging het licht voor beide partijen op groen. Tussen eerste gesprek en in dienst gaan lagen uiteindelijk nog 5 maanden, waarvan een maand vakantie voor mijn rekening kwam. Toch nog even afscheid nemen van dat vrije gevoel….
Inmiddels werk ik al weer een half jaar als commercieel manager. Fulltime en met veel verantwoordelijkheid. Ik heb er veel plezier in, met name omdat veel aspecten kloppen met mijn visualisatie. Daardoor blijf je dicht bij jezelf en doe je de dingen die bij je passen. 100% passend zul je het nooit krijgen, maar 80% gaat in de goede richting.
Ik kijk terug op mijn werkloze periode met veel plezier, veel voldoening en eigenlijk met trots. Ik heb ontdekt dat ik mijn status niet aan mijn werk ontleen, maar aan wie ik ben en waar ik voor sta. Ik heb tijd gehad om andere dingen te doen dan werken en ik heb van een negatieve periode iets moois gemaakt. Ik heb ervan geleerd en ook mijn omgeving heeft er baat bij gehad.
Naar mijn mening is dat de kunst van het leven: omgaan met de dingen die op je pad komen. Ook van negatieve aspecten iets positiefs maken. Het zal niet altijd lukken, maar het kost slechts tijd om het te proberen. En wie niet probeert zal zeker niet slagen.
Veel
succes allemaal,
Marja
Laat ik beginnen met hoe ik bij Bert-Jan terecht ben gekomen.
Zoals vele anderen voor mij ben ik door “Food for Thought” bij Retrofit op de website geraakt. Gedeeltes van de tekst waren zo herkenbaar dat andere niet zo herkenbare gedeelten mij toch aan het denken hebben gezet, maar dat is een ander verhaal.
Ik heb toen een kenningsmaking afspraak met Bert-Jan gemaakt op een moment dat ik al 9 maanden werkloos was en mijn leven mij als tamelijk hopeloos ervoer. Bert-Jan heeft mij toen hoop kunnen geven, inzoverre dat ik mijn geloof in mijzelf heb terug kunnen vinden, en achteraf gezien ( dan zie je dat soort dingen beter dan als je in zo’n situatie zit ) had ik kunnen weten dat ik met mijn leven op een dood spoor zat, en dat het nodig was om bepaalde zaken los te laten voordat ik weer verder kon, persoonlijk gezien dan.
Drie maanden na het intake gesprek ( we hadden het talentenonderzoek nog niet eens afgerond ) ben ik bij mijn huidige werkgever terechtgekomen, en ik moet zeggen : ik heb nog nooit in mijn leven zo hard gewerkt en daar zoveel vreugde van ondervonden.
Voor de mensen die dit lezen en die in hetzelfde schuitje zitten als die waar ik in gezeten heb, heb ik eigenlijk zoveel te zeggen maar bovenal een ding dat erg belangrijk is, en dat is : vertouw op je eigen gevoel, met alles wat je doet. En kom jij jezelf tegen dan is dat niet voor niks, leer daarvan voor je eigen bestwil.
Groet Daan.
Het is een tijdje geleden dat ik als werkzoekende voor steun en advies bij Retrofit kwam. Tijdens mijn eerste gesprekken met mijn consulent (hij wil niet dat ik zijn naam noem) viel vaak “durf te dromen”, om mijn zelfvertrouwen terug te winnen. Mijn kracht was zoek, niet te vinden. En opeens dacht ik aan dat krachtige, prachtige lied “DARE TO DREAM”. Telkens weer is “durf te dromen” een soort litemotief geworden, mijn achtergrond muziek.
Soms heeft een mens, ongeacht van ras, nationaliteit, geslacht, leeftijd enz. een lied zo sterk en krachtig als deze, nodig om op te staan. Ja, dat zijn de woorden, daarna nog de daden. Die komen wel.
Hopelijk herkent nog iemand dit fantastisch “nummer”?
Hier is de tekst:
Dare to Dream
I
am my own believer
In my heart the reason
I will follow the
light from within
I'm not afraid of weakness
I'm gonna taste
the sweetness
Of the power not to give in
I will see it through
I believe this is my moment of truth
Dare to dream
Dare
to fly
Dare to be the ever chosen one to touch the sky
Dare to
reach
Dare to rise
Find the strength to set my spirit free
Dare
to dream
I will go the distance
Embrace resistance
I
will lay my soul on the line
When the wait is over
And the
hunger has spoken
If I give my all I will shine
I will see it
through
I believe, this is my moment of truth
Dare to
dream
Dare to fly
Dare to be the ever chosen one to touch the
sky
Dare to reach
Dare to rise
Find the strength to set my
spirit free
Dare to dream
And the heart will shine like the
sun
A million voices together as one
I believe, I believe, I
believe, I believe
Dare to dream
Dare to fly
Dare to be
the ever chosen one to touch the sky
Dare to reach
Dare to
rise
Find the strength to set my spirit free
Dare to
dream
Dare to fly
Dare to be the ever chosen one to touch
the sky
Dare to reach
Dare to rise
Find the strength to set
my spirit free
Find the strength to do what I believe
Dare
To dream
Herkent u het nog niet? Het is gezongen door twee geweldige Australische artiesten, in het jaar 2000. Het opening’s ceremony nummer voor the Olympic Games 2000 in Sydney, Australië. Met hun krachtige boodschap steunden zij alle deelnemers van de Olympische spelen, natuurlijk vooral de Australiërs maar ook de rest. Zij blijven mij nog steeds steunen met dit geweldige lied, dat spontane, lieve duo John Farnham and Olivia Newton-John.
Ik hoop dat deze woorden hun weg ook vinden tot anderen die een beetje steun nodig hebben om “op te staan” en zich herinneren dat hun kracht binnen hunzelf is.
Bedankt Retrofit, mijn dank aan mijn consulent voor het wijzen naar mezelf, naar “the power not to give in”!
File op de A2: Utrecht richting Amsterdam. Op weg naar een afspraak met mijn toekomstige werkgever (ik ben in de selectiefase) in Almere. File op de A2: onvermijdelijk, letterlijk en figuurlijk, rij je onder de rook van DE (Douwe Egberts voor ‘intimi’, ruikt u ‘m al die koffie). Je hebt er bij biologieles vast wel eens van gehoord: het “Pavlov effect”, dat hondje en de etensbel: Het water loopt je in de mond bij de gedachte aan, …. koffie. Onwillekeurig laat je je gedachten de vrije loop. Op de autoradio ‘de Gouden Uren’ met ‘ééén kopje koffie’ van VOF de Kunst: “Maar als de koffiejuffrouw het wil, ligt alles stil”, blèrt Nol Havers over de boxen. Alles lijkt samen te spannen om mij te laat doen komen. En alles staat stil op die A2 en iedere vezel in mijn lichaam verlangt naar koffie: “oh ja ik ben een gebruiker….”. Maar ik sta weer stil en m’n gedachten dwalen weer af van de koffie naar de recruiter die op mij wacht. Ik probeer ‘m vast te houden, mijn realiteit. Nieuwsflits: omdat ik de nieuwe Verkoopadviseur Koffieconcepten ga worden bij de firma Van Duijnen (geloof in de realiteit die je wilt bereiken en hou daar aan vast), ben ik onderweg naar alweer mijn 4e sollicitatiegesprek.
Hoewel ik van koffie tot dusver niet mijn beroep had gemaakt, was de koffie er eigenlijk altijd al. Soms wat meer op de voorgrond en soms wat meer op de achtergrond, maar altijd duidelijk aanwezig. Als 5 jarige in de kruidenierszaak van mijn opa en oma, waar de koffie nog als bonen werd verkocht en pas thuis door de mensen werd gemalen, snoepte ik af en toe al een koffieboontje. De laatste koude restjes uit de koffiekopjes van de ouders waren voor mij een traktatie: vooral als er veel suiker en melk in zat. De koffiebonen malen met de hand, en in een later tijdperk elektrisch, was voor mij geen straf: de beloning: de onweerstaanbare geur en de belofte van die laatste koude restjes uit de kopjes. Mijn moeder kon er niet meer omheen, ik kreeg al gauw mijn eigen (kinder-) koffie met veel gekookte melk en suiker. De introductie van de eerste Zelfbedieningswinkels en dus ook verpakte gemalen koffie een zegen? Ik weet het niet. Ik hoefde in ieder geval niet meer te malen, maar het open maken van de verpakking en de eerste geur……..Mijn herinneringen aan de HAVO, met in de aula een koffieautomaat (20 cent) een zithoek van het oude lederen bankstel van de ouders van de conciërge, een stel knoeiende pubers (“Mw. Van Duijnen, vadoekie!”) en een loket bemand door vrijwilligers, waar je de lekkerste roze koeken kon kopen. Een literatuurlijst Nederlands met Multatuli’s “Max Havelaar” (“ik ben makelaar in koffie, 43 jaar en woon op de Lauriersgracht no. 37”). Op de fiets 10 km naar huis toe fietsen; Zon, regen of sneeuw, thuis was er altijd weer koffie. Mijn vakantiebaantjes in de horeca van Renesse, altijd was er koffie. In mijn eerste baan als filiaalmanager bij HIJ-herenmode: de dagbespreking met koffie. Bij Wegener Couranten: koffie. Bij La Trappe Trappistenbier: heel veel bier natuurlijk, maar ‘s-anderendaags altijd koffie. Een jaar in de ICT: met nog veel meer koffie!!! Ik en koffie, de koffie en ik.
Waarom staat dit verhaal op de website van Retrofit en waar leidt dit verhaal naar toe?
Ik ben Marin Kwakernaak, 43 jaar, getrouwd met Mirjam (40 jaar), 2 zonen (8 en 12 jaar) en woon alweer 14 jaar in Gouda. Mijn grootste hobby’s zijn skeeleren, schaatsen (ik ben ook jeugdschaats – en skeelertrainer bij SC Gouda) lezen en films kijken. Ambitie: de (alternatieve) ‘11-stedentocht’ een keer te rijden, waar, gezien de huidige klimatologische omstandigheden, de ‘alternatieve’ op de Weissensee steeds dichterbij komt. Mijn huidig schaatsniveau: 100 rondjes op de Uithof (ijsbaan in Den Haag) met in de pauze, daar heb je ‘m weer, koffie met roze koeken. In ieder geval gééén sportdrank of fris. Koffie staat niet voor niks op de dopinglijst van het IOC! Gebruiken dus, die koffie (Olympus haal ik toch niet meer). Na een werkzaam leven in achtereenvolgens de Herenmode, uitgeverij- en krantenwereld, brouwerijwereld en een 1-jarige carrière switch naar de Telecom sector ben ik werkloos geworden. Als je Telecom zegt denkt iedereen hetzelfde: waar ondanks massa ontslagen, veel concurrentie en kelderende aandelen toch nog verdiend wordt. Inderdaad, niet door de gewone werknemers, maar in ieder geval wel door de top. Inderdaad ontslagen: ‘last-in-first- out’, vette pech. Gestrand, gepokt en gemazeld, maar niet geknakt. Echter na een half jaar maniakaal banen jagen, verdween het uitzicht op een nieuwe baan steeds verder achter de horizon. De tocht langs CWI en UWV leidde mij tot de doolhof van de IRO, de Reïntegratiebedrijven -giganten en -dwergen. “Je bent slim genoeg om het zelf uit te zoeken”, zei de Casemanager van het UWV nog. Gelukkig voor mij vond ik Retrofit. Een warme en kleine club met een dijk van een Consultant, die je het gevoel gaf er niet alleen voor te staan. Staat daar die “I” van IRO niet voor: ”Individueel”. Wat zoek ik dan nog bij die grote organisaties als Randstad en andere “el-Cheapo’s” met baangaranties waar je niks meer van hoort zodra je niet in hun ‘profiel’ past. De keus was gauw gemaakt. Voor mij werd het Retrofit. “Stel je niet afhankelijk op tegenover de Recruiters, blijf jezelf en geloof in je eigen talenten, verdring die gedachte aan de deurwaarder, ga iets doen wat je echt leuk vindt, straal dat uit en aanvaard alleen de realiteit die jezelf wil en het zal naar je toekomen”. Het lijken allemaal vage kreten, maar de gesprekken met B.J., tezamen met het talentenonderzoek hebben mij toch geholpen een andere realiteit te voor mijzelf te creëren. Een realiteit waarin ik tijdens sollicitatiegesprekken zeer sterk in mijn schoenen stond. Was die realiteit van “De koffie en ik” dan wel zo echt, zo echt als ik hierboven heb opgeschreven. Klaarblijkelijk wel: want ik heb hem gecreëerd en ik heb een baan aangeboden gekregen bij een van de 5 grote ‘Koffieautomaten-voor-op-het-werk’ leveranciers van Nederland.
Mijn dank gaat natuurlijk uit naar Retrofit, vooral in de persoon van B.J. en zijn collega, die mij opnieuw met mijn mogelijkheden en scheppend vermogen lieten kennismaken.
Marin
Al als kleine jongen werd ik door iedereen altijd geroemd om mijn kunstzinnige kwaliteiten. Op de lagere school stonden met tekenles altijd wel wat medeleerlingen zich te vergapen aan mijn tekenkunst. Het voelde goed om mensen te plezieren met mijn kwaliteiten en ik wilde hier zeker ook iets mee gaan doen. Maar tegen het eind van het laatste jaar maakte ik, mede door invloed van mijn vader- elektricien was het vak van de toekomst- en pa wist het altijd beter, ( hij wist niet beter…) de verkeerde keuze, wat het begin was van een lange zware weg.
Ik strompelde door de vier jaren van de L.T.S. waar voetbal en humor mij overeind hielden, omdat ik hier door makkelijk vrienden maakte en veel aandacht kreeg. Nadat ik ondanks mijn minimale inzet middels met een dosis geluk wist te slagen, begon ik die vermoeiende weg als elektricien bij Groenpol in Amsterdam. In het weekend spoelde en rookte ik mijn frustratie en ongenoegen weg met een kist bier en een zakje wiet. Een traumatische ervaring maakte mij angstig en onzeker. Mijn kunstzinnige kwaliteiten beperkte zich tot gelegenheid situaties zoals het Sinterklaasfeest etc. en ik zakte al meer weg in een gevoel van leegte en radeloosheid omdat ik begon te vergeten wie ik werkelijk was.
Toen ik na een jaar of acht hard werken in de bouw werkeloos raakte door te weinig opdrachten, kwam ik uiteindelijk van de ene baan in de andere terecht omdat ik mezelf vaak liet adviseren door mensen die het voor mij wel dachten in te kunnen vullen. Het bracht me nog verder van mijn werkelijke ik ondanks het feit dat ik in elke baan zeer ‘succesvol’ was. Als ik het na een of twee jaar door verveling en frustratie weer opgaf, belande ik weer in het vak als elektricien omdat er toch brood op de plank moest komen. Maar na een korte tijd had ik weer de energie vergaard, omdat ik mezelf er dan toch weer toe had gezet om iets creatiefs te doen en sport en gezonde voeding me op de been hield, om een baan te vinden die – werkelijk bij me paste - ik bleef zoeken en zoeken…Ik volgde hier en daar nog wat cursussen, vooral op het gebied van gezondheid en het bleek dat ik vele kwaliteiten bezat maar ik had het vermogen niet meer om er in te geloven dat het voor mij te realiseren zou zijn; iets waar ik mensen mee zou kunnen ‘plezieren ‘ en er zelf energie aan overhouden.
En zo ging het door, langer dan dertig jaar bleef ik zoeken en hard werken omdat ik er niet meer in geloofde dat er voor mij meer in zou kunnen zitten dan datgene dat ik me, met waarschijnlijk de beste bedoelingen, altijd door anderen liet adviseren. Mijn humor en sterk geloof in God hield mij nog enigszins overeind, maar ik raakte al meer en meer opgebrand en er begon zich de laatste zes jaar een vervelende huidallergie te ontwikkelen. Dit werd zo heftig dat ik na verloop van tijd niet meer kon slapen, laat staan deelnemen aan het arbeidsproces en ik stortte kompleet in – de koek was op…
Toen ik met een allergie van top tot teen en met natte ogen het de consulent van Retrofit, waar ik uiteindelijk was beland, met horten en stoten had proberen uit te leggen, zei het vriendelijke gezicht: ‘Het gaat goed met u’
Het klonk best wel eigenaardig maar ik wist gelijk wat hij bedoelde. Het was tijd om terug te keren naar degene die ik was als jongetje van twaalf jaar; terug naar degene die het fijn vond om mensen te plezieren met zijn creativiteit, zijn humor, zijn veelzijdigheid, zijn warmte…
Maar hoe? Kon dat dan werkelijk; bestond er dan iets als voor jezelf kiezen in plaats dat de maatschappij of iemand anders dat voor je deed? Het was waarschijnlijk al wel te lang geleden om er in te kunnen geloven dat die mogelijk altijd aanwezig is. Ik was mijn zelfrespect en eigenwaarde uit het oog verloren, mijn - wie ben ik? hoe nu daar naar terug te keren…
Ik had niet kunnen geloven nu ik mijn verhaal met jullie deel, dat ik voordat ik met Retrofit in aanraking kwam, het nog zo ver schoppen. Ik heb net de laatste hand gelegd aan mijn bovenverdieping die ik in zijn geheel heb omgeturnd om er een massagepraktijk te kunnen creëren. Het is volgens mijn eerste klantjes, die mijn massage als goddelijk ervaren, werkelijk schitterend geworden. Enkele weken geleden had ik mijn eerst kunstexpositie waarvan de reacties ook zeer lovend waren. Ik heb hier, wil ik graag met alle liefde mede delen, naar toe kunnen werken middels de fantastische inzichten en inzet van ( hij wil eigenlijk niet dat ik zijn naam noem) Bert Jan Wiegeraad. Vanaf het begin heeft hij me het vertrouwen gegeven dat we er samen absoluut uit zouden komen en dat is absoluut gelukt; een gouden samenwerking…
Mijn dankbaarheid is niet uit te drukken,
Karel Lautenschutz
- Afgebrand tot op het bot, leeg, down, en allerlei lichamelijke klachten,
- was wat mijn baan mij achteraf brachten.
- Mijn zelfvertrouwen was totaal vergaan,
- en dat alles alleen om een baan,
- Die achteraf, qua inhoud niet bij mij hoorde,
- en mijn hele “ZIJN”verstoorde.
-
- Op 22 mei 2003 had ik een intake bij Retrofit,
- en kwam geleidelijk aan terug, mijn pit.
- Middels analyseren, passie- en talentenonderzoek,
- kreeg ik weer terug, mijn vertrouwde “look”.
- Ook al had ik nog geen nieuwe baan,
- vertrouwen in mij zelf, “zijn” en “bestellen”, deden mij weer stevig op beide benen staan.
-
- Op één januari van het komend jaar,
- begin ik bij een nieuwe werkgever, maar…..
- Ik zal als nooit tevoren,
- mijn passie en talenten koesteren die bij mij horen.
-
Marcel
N.B.:
Ik wil Bert-Jan bedanken voor de zeer prettige gesprekken bij Retrofit.
Ik bedank ook mijn manager en arbo-dienst die, hoe onduidelijk mijn arbeidstoekomst er ook uit zag, altijd samen met mij naar mogelijkheden bleven zoeken en uitstekend in gesprek bleven, en mij de mogelijkheid gaven met Retrofit in zee te gaan.
Ik wil iedere werkgever/werknemer adviseren toch vooral goed in gesprek te blijven met elkaar zodat er bij ziekte/reïntegratie/outplacement perikelen vaak succes-stories te melden zijn.
En natuurlijk bedank ik mijn gezin die onvoorwaardelijk in mij bleven geloven en zijn zoals ze zijn.
Halverwege het jaar 2002 wordt er mij er bij mij r.s.i. geconstateerd. Achteraf gezien blijkt het de meest ernstige vorm te zijn: fase drie (klachten aan beide armen, nek, schouders, vingers,enz.). En dat heeft gevolgen: stoppen met mijn grootste hobby 's (taekwondo en motorrijden), fysiotherapie en aangepast werk verrichten.
Na ruim een jaar is er slechts een kleine verbetering opgetreden. Een van de redenen hiervoor is dat mijn "geestelijke conditie" is achteruitgegaan. De mensen die geacht worden je te helpen (onder andere arbo artsen) geven je het gevoel dat je iemand van een zeer laag niveau bent. Bovendien liep (en loop) ik constant tegen muren aan bij diverse instanties, waar men niet lijkt te weten wat te doen met mensen die wél kunnen en willen...
Gelukkig is de relatie met mijn werkgever wel goed. In juni 2003 komen wij tot de conclusie dat het beter is om de oplossing extern te zoeken, oftewel; via een reïntegratietraject aan de slag gaan bij een andere werkgever. Er wordt gekozen voor Retrofit B.V.
In een nou-niet-bepaald-mentale-topconditie ga ik op weg naar mijn eerste afspraak met de Retrofit-consulent. Hier wacht mij nu eens echter geen koude, maar een warme douche. Geen negatieve, afbrekende benadering, maar een positieve en opbouwende. Ongeveer om de twee weken hebben we een afspraak, afhankelijk van de opdracht die ik als huiswerk meekrijg. En die twee weken heb je soms echt nodig! Door het maken van deze opdrachten (en de manier waarop je ze maakt) en door je open en eerlijk op te stellen in de persoonlijke gesprekken, krijgen zowel jij als de consulent een helder beeld van jouw persoon. Het draait allemaal om de vragen: "wie ben ik, wat wil ik, wat vind ik belangrijk?".
Ook ik dacht dat ik mezelf kende, maar er kwamen hier en daar nog wel wat verrassingen aan het licht. Eigenlijk zou iedereen op jongere leeftijd een reïntegratietraject moeten doorlopen; het verkleint de kans op verkeerde keuzes en een "mid-life-crisis" aanzienlijk...
Na niet al te lange tijd was er een goed beeld van mezelf en van hetgeen ik wilde. Hierna kwam de sollicitatiebegeleiding. Ook hierbij weer die typische benadering. Positief én met een andere visie; kwalitatief solliciteren. Dus niet lukraak honderden sollicitaties de deur uit jagen, maar minder en béter solliciteren. In combinatie met een sterke uitstraling (je weet immers nu precies wie je bent, wat je kan en wat je wilt) moet het succes dan wel een keer komen.
En dat kwam ook. Ik heb altijd graag in een bepaalde branche willen werken, en heb dan ook voornamelijk open sollicitaties gestuurd naar bedrijven in die branche. De andere manier van solliciteren en mijn grote enthousiasme hadden resultaat: bijna een op de drie sollicitaties leverde mij een -al dan niet- oriënterend- gesprek op. Twee maanden later zat ik bij vier bedrijven in een derde en laatste sollicitatieronde. Bij èèn bedrijf viel ik af, maar de andere drie wilden mij graag hebben. Ik kon kiezen uit drie banen! Mijn keuze is niet op die baan gevallen waarmee ik het meest mee kon verdienen of waar ik de meeste zekerheid zou krijgen, maar die baan die het beste bij mij past in mijn situatie. Ik heb dus blijkbaar nog meer geleerd!
Het totale traject heeft voor mij ongeveer een halfjaar geduurd. Ik ben nog niet helemaal waar ik zijn wil (een vast contract heb ik bijvoorbeeld nog niet, de r.s.i. gedeeltelijk nog wel) maar ik ben wel goed op weg. Misschien klinkt het allemaal erg makkelijk. Zelf heb ik namelijk voldoende diploma's, en ik hoef ook geen hongerige kindermondjes te vullen. Maar zie maar eens een leuke baan te vinden als je een beperking hebt en dat dan ook nog eens in de huidige economische situatie (dit stuk is gemaakt begin 2004). Bovendien heb ik naast het traject bij Retrofit ook zelf veel actie ondernomen. Er zijn in de bibliotheek veel boeken over loopbaanoriëntatie, "zelf-testen" e.d. te vinden. Heel veel waardeloze, maar ook enkele redelijke boeken. Lees ze, en maak die testen, eventueel in overleg met je consulent. De boeken over solliciteren zijn mijns inziens over het algemeen gewoon slecht. Er worden bijna alleen maar open deuren ingetrapt, iedereen weet bijvoorbeeld al lang hoe een nette c.v. er uit moet zien. Daarom ga ik zelf een boek schrijven over r.s.i./reïntegreren/solliciteren (iedereen die dit leest en leuke tips of ideeën heeft kan contact met mij opnemen, mijn telefoonnummer en e-mailadres zijn te verkrijgen via Retrofit).
Tijdens mijn sollicitatieperiode heb ik een onvoorwaardelijke overtuiging ontwikkeld in hetgeen ik wil bereiken. Zoiets ga je dan ook uitstralen. Lees het onderstaande gedicht maar eens, ik denk dat het voor zich spreekt. Dat geloof en die uitstraling kan iedereen krijgen. Ik ben er dan ook niet te trots (meer) voor om toe te geven dat ik het niet allemaal alleen gekund had. Mede dankzij de positieve, inspirerende gesprekken met de Retrofit-consulent ben ik waar ik nu ben. Het is gelukt.
En het kan jou ook lukken.
Van wens naar doel
doel naar schrijven
schrijven, lezen
lezen, herhalen
herhalen, vasthouden
vasthouden wordt zullen
zullen, uitstralen
uitstralen, krijgen
krijgen, hebben
-het is van jou-
wat wil je nog meer?
succes,
Michiel
Dit document is gemaakt met Dragon Natutally Speaking.
